Bazı geziler sadece gezmek değildir. Gidilen yer, görülen ağaçlar, oturulan bir bank, içilen bir çay ya da yürürken edilen kısa bir sohbet, insanın içinde bambaşka yerlere dokunur. Bugün babamla birlikte Kocaeli Ormanya’ya geldiğimizde bunu bir kez daha hissettim.
Ormanya, doğanın içinde nefes alabileceğiniz, yürürken biraz yavaşladığınız, şehir hayatının hızından kısa süreliğine uzaklaşabildiğiniz yerlerden biri. Ama benim için bugün Ormanya sadece güzel bir gezi alanı değildi. Aynı zamanda geçmişle bugünün yan yana geldiği, anıların sessizce kendini hatırlattığı özel bir yerdi.
Babamla birlikte arabayı geldiğimizde Kocaelispor otoparkına bıraktık. Daha sonra yavaş yavaş Ormanya’nın içine doğru yürümeye başladık. Acelemiz yoktu. Zaten böyle yerlerde acele etmenin de çok anlamı yok. Ağaçların arasında yürürken insan ister istemez biraz daha yavaşlıyor. Etrafına daha dikkatli bakıyor. Kuş seslerini, toprağın kokusunu, insanların sakin adımlarını daha çok fark ediyor.
Ormanya’da Babamla Birlikte Geçen Zaman
Bugün babamla bol bol sohbet ettik. Bazen yürürken, bazen durup etrafa bakarken, bazen de hayvanları gezerken konuştuk. Aslında insan babasıyla her zaman uzun uzun konuşamıyor. Günlük hayatın içinde çoğu konuşma kısa, pratik ve ihtiyaç odaklı oluyor. Ama böyle bir yerde, doğanın içinde, zaman biraz daha yavaş akınca sohbet de kendiliğinden derinleşiyor.
Kocaeli Ormanya gezisi bizim için sadece bir doğa yürüyüşü olmadı. Daha önce de buraya gelmiştik. Hatta annem vefat etmeden önce onunla birlikte geldiğimiz zamanları da konuştuk. Bu yüzden attığımız her adımın içinde biraz geçmiş de vardı.
Bazı yerler vardır, insan oraya tekrar gittiğinde sadece bugünü yaşamaz. Daha önce orada yaşadığı anlar da onunla birlikte yürür. Bugün Ormanya’da babamla gezerken biraz böyle oldu. Annemle geldiğimiz günlerden bahsettik. Onunla oturduğumuz çardağı gördük. O çardak belki dışarıdan bakan biri için sadece ahşap bir oturma alanıydı. Ama bizim için bir anının karşılığıydı.
İnsan bazen bir yeri değil, o yerde kendisiyle birlikte bulunan kişiyi özlüyor. Bir çardak, bir yürüyüş yolu, bir masa ya da bir bardak çay; hepsi bir anda geçmişten bir kapı açabiliyor.
Orman Kütüphanesi ve Kuş Evi
Ormanya içinde gezdiğimiz yerlerden biri de Orman Kütüphanesi oldu. Doğanın içinde kitap fikri bana her zaman güzel gelmiştir. Çünkü kitap da doğa gibi insanı yavaşlatır. Gürültüden uzaklaştırır. Kendi içine döndürür.
Bir orman kütüphanesi fikri bu yüzden sadece mimari ya da dekoratif bir detay gibi görünmüyor bana. Daha çok insanın doğayla ve düşünceyle aynı anda temas ettiği bir alan gibi geliyor. Ağaçların arasında kitaplarla karşılaşmak, şehirde alıştığımız kütüphane algısından farklı bir his veriyor.
Sonra Kuş Evi bölümünü gezdik. Kuşları izlemek insana ayrı bir sakinlik veriyor. Onların hareketleri, sesleri, kendi dünyaları içinde oluşları insana doğanın ne kadar büyük ve çeşitli olduğunu hatırlatıyor. Biz çoğu zaman kendi gündemimizi çok büyük sanıyoruz. Oysa doğanın içinde biraz vakit geçirince, hayatın sadece bizim düşündüklerimizden ibaret olmadığını daha net fark ediyoruz.
Hayvanları Tek Tek Gezmek
Babamla birlikte Ormanya’daki hayvanları tek tek gezdik. Daha önce geldiğimizde de gezmiştik ama bazı şeyler tekrarlandığında değerini kaybetmiyor. Aksine, kiminle yaptığınıza göre yeniden anlam kazanıyor.
Hayvanları izlerken babamla konuşmaya devam ettik. Bazen onların hareketlerine güldük, bazen durup sessizce baktık. Böyle anlarda büyük cümlelere ihtiyaç olmuyor. Yan yana yürümek, aynı yöne bakmak, aynı şeyi fark etmek bile yeterli oluyor.
Ormanya gibi alanların en güzel tarafı da bu bence. Sizi illa büyük bir etkinliğe, yoğun bir programa ya da hızlı bir gezme telaşına zorlamıyor. Sadece orada bulunuyorsunuz. Yürüyorsunuz, bakıyorsunuz, konuşuyorsunuz, susuyorsunuz. Bazen en iyi gelen şey de tam olarak bu oluyor.
Annemle Gelen Hatıralar
Bugünün en özel tarafı, hiç şüphesiz annemle ilgili konuştuklarımızdı.
Annem vefat etmeden önce onunla birlikte Ormanya’ya geldiğimiz zamanlardan bahsettik. O günleri hatırlamak bir yandan içimi burktu, bir yandan da iyi geldi. Çünkü insan sevdiği birini kaybettiğinde, onunla gittiği yerler tamamen aynı kalmıyor. Bir şeyler eksiliyor ama bir şeyler de kalıyor.
Bugün onunla oturduğumuz çardağı görmek, o anıları yeniden canlandırdı. Orada bir süre durup geçmişi düşündüm. Belki o gün de hava güzeldi. Belki yine bir şeyler içmiştik. Belki annem etrafı izlerken bir şey söylemişti. Bazen insan her detayı hatırlamıyor ama o anın hissi kalıyor.
Ve bazen hisler, ayrıntılardan daha güçlü oluyor.
Ormanya bugün benim için sadece yeşillikler içinde güzel bir alan değildi. Annemin hatırasının da sessizce eşlik ettiği bir yerdi. Babamla onun hakkında konuşmak, birlikte geçmişi hatırlamak, kaybın içinde hâlâ kalan güzel tarafları da görmemi sağladı.
Çünkü bazı insanlar hayatımızdan fiziksel olarak ayrılsa da, onlarla paylaştığımız yerler ve anılar bizimle kalmaya devam ediyor.
Antikkapı Tesisleri’nde Kısa Bir Mola
Gezimizin bir bölümünde Kocaeli Büyükşehir Belediyesi’nin Antikkapı tesisleri tarafında bir şeyler içtik. Böyle gezilerde verilen kısa molaların da ayrı bir güzelliği var. Yürüyüşten sonra oturmak, bir şeyler içmek, etrafa bakmak ve sohbeti kaldığı yerden sürdürmek…
Bazen bir gezinin en akılda kalan kısmı büyük manzaralar değil, böyle küçük molalar oluyor. Masada otururken edilen sade bir sohbet, bardaktan yükselen sıcaklık, çevredeki insanların kendi halinde oluşu…
Babamla orada otururken de günün sakinliği devam etti. Ne çok kalabalık bir telaş ne de yetişmemiz gereken bir yer vardı. Sadece birlikte geçirdiğimiz bir zaman vardı. Bence insan yaş aldıkça bunun değerini daha iyi anlıyor. Aileyle geçirilen zaman, özellikle de anne babayla geçirilen zaman, ertelenmemesi gereken bir şey.
Kocaeli’de Doğayla ve Hatıralarla İç İçe Bir Gün
Kocaeli Ormanya, aileyle gezmek, doğayla iç içe vakit geçirmek ve biraz nefes almak için güzel bir yer. Çocuklu aileler için hayvanları görmek keyifli olabilir. Doğa yürüyüşü yapmak isteyenler için sakin bir ortam sunar. Orman Kütüphanesi, Kuş Evi ve yürüyüş alanlarıyla sadece gezilecek bir yer değil, aynı zamanda biraz durup düşünmeye de imkân veren bir alan.
Ama benim için bugünün anlamı bunlardan biraz daha fazlaydı.
Bugün babamla yürüdüm. Hayvanları gezdik. Orman Kütüphanesi’ni gördük. Kuş Evi’ni ziyaret ettik. Antikkapı tesislerinde bir şeyler içtik. Daha önce annemle geldiğimiz zamanları konuştuk. Onunla oturduğumuz çardağı gördük. Ve belki de en önemlisi, geçmişle bugünü aynı günün içinde yan yana yaşadık.
Hayat bazen böyle anlarda daha anlaşılır hale geliyor. Büyük planlarda, kalabalık hedeflerde ya da sürekli yetişme telaşında değil; babanla yavaş yavaş yürürken, annenle daha önce oturduğun bir çardağı görünce, bir bardak içecek eşliğinde eski günlerden konuşurken…
Bugün Ormanya’dan geriye bende sadece bir gezi anısı kalmadı. Biraz huzur, biraz hüzün, biraz özlem ve bolca kıymet duygusu kaldı.
Belki de bazı günlerin güzelliği tam olarak burada saklıdır: Çok büyük olaylar yaşanmaz ama insanın içine dokunan küçük anlar birikir.
Bugün babamla Kocaeli Ormanya’da geçirdiğimiz gün de benim için öyle bir gündü. Doğanın içinde, hatıraların eşliğinde, sade ama kıymetli bir gün.